discrostâsi dis|cros|tâ|si [CO]
-
v.pron.intr.
di un strât superficiâl dûr, gjavâsi, vignî vie:
la ultima neif / che a si discrosta e si disfâs (Armando Clerici, Calou di Primavera)
Sin. scrostâsi
Cfr. discrostolâsi -
v.pron.intr.
(fig., pop.)
gjavâsi, vignî vie, distacâsi in gjenerâl
Sin. scrostâsi
Cfr. discrodeâsi
