discreditâ
dis|cre|di|tâ
[CO]
-
v.tr.
fâ pierdi credit, bon non, buine considerazion:
bisugnave inventâ cualchi truc par podê discreditâ Florean; bisugnave fâ nassi cualchi bordel, cualchi sussûr, e cussì magari meti in viste che Florean l'è cause di dut chest tananai (Guido Antonioli, Florean dal Palaç, I, 8);
"No 'ndi pierdês une di ocasion, voaltris framassons e liberâi, par meti a mâl la religjon di Crist, par discreditâ chei puars predis che a stan daûr al Vanzeli cun umiltât…" (Alviero Negro, Int di masnade)
Sin. screditâ