discolçâ dis|col|çâ [BF]
- v.tr. fâ che cdn. al resti discolç, gjavantji a cdn. scarpis, cjalcis, cjalçuts
- v.tr. gjavâ ce che si à tai pîts: ven ca e cun me discolça i stivalets, / e bagna ancj tu nel most ju tiei sghirets (Zuan Josef Busiç, La Gjeorgjica di Virgjili)
- v.tr. [TS] agr. liberâ de tiere la part basse di une plante: co scomencin a menâ ju discolçarês sin al secont voli cul gjavâ vie cu le man cun dute diligjence la tiare butade sù, e svualivarês dut il vivâl (Giuseppe Ferdinando del Torre, Il contadinel. Lunari par l'an bisest 1860)
