disclaudâ dis|clau|dâ [CO]
- v.tr. gjavâ i clauts, liberâ dai clauts, distacâ alc che al jere fissât cun clauts: i soldâts a jerin jentrâts in cjase e a vevin butât par aiar sù dut. A vevin parfin disclaudadis lis breis dal paviment e sdrumât il spolert (Gianni Gregoricchio, Barbe Masaniello)
- v.tr. (fig.) vierzi, disblocâ, liberâ e v.i. alc che al somee fissât cui clauts: la int si jere sustade par chel mût di fâ, par chel stâ lontans di ducj. Che nissun rivave a disclaudâ peraulis sui lôr fats (Maria Forte, La aghe dal Ariul)