discapitâ dis|ca|pi|tâ [CO]
- v.intr. vê un dam, patî consecuencis negativis, lâ in piês: a discapitâ a forin i abitants di Visc, Bagnarie, Jalmic e di altris vilis dongje Palme che, par svindic, a verin lis cjasis brusadis dai imperiâi (Giovanni Pillinini, Zuan Batiste Cavedalis - Une vite esemplâr); o soi vieli, furlans, come savês / e ogni dì plui o voi discapitant (Pieri Çorut, Un viaç fortunât)
- v.tr. fâ patî consecuencis negativis: "Par me…, o podês ancje rangjâsi…, ma cul implant che o vês…, si va a discapitâ dut il paîs…" (Alviero Negro, Int di masnade)
