diluvion1
/-òn/
di|lu|vi|on
[CO]
-
s.m.
(incr.)
viôt diluvi
:
al veve tacât a slavinâ a selis dì e gnot par setemanis a dilunc, che i viei no savevin di visâsi di un diluvion compagn (Dino Virgili, La aghe da pît la cleve);
un diluvion di invîts che ti rivin di ogni bande (Riedo Pup, Une volte i proverbis, vuê i slogan)
-
viôt diluvion2
:
finît il diluvion, e jerin lâts te stale a viodi se lis vacjis a jerin dutis muartis (Alan Brusini, Amîs come prime)
-
s.m.
cui che al mangje tant
Sin. mangjon
, diluvi
Cfr. ingort
, golôs