cuintîr cuin|tîr [BF, TS]
- s.m. lead. fassicul di cinc sfueis pleâts insiemi une o dôs voltis, in maniere di vê dîs o vincj pagjinis
- s.m. stor. ognidune des cinc parts aministrativis di un teritori o di une citât: i deputâts […] e forin cressûts ancjemò fin a dîs, doi par cuintîr, che stavin in cariche prin sîs mês e dopo cuatri, e e vignivin elets dai citadins di ognidun dai cuintîrs (Lu scrinz, Lis primis lidrîs e la storie da la Aministrazion Comunâl di Udin)