cristalin1  /-ìn/  cri|sta|lin  [CO, TS]

  1. adi. chim., cristal. dal cristal, formât di cristai, tipic dal cristal, materiâl caraterizât di struturis periodichis e discontinuis, e des sôs struturisil transistor al è un component cun dôs comissuris e trê terminâi costruît cun sostancis inorganichis a un grât elevât di purece e a struture cristaline (Lorenzo Marcolini, Lis celis organichis nanostruturadis)
  2. adi. (ancje fig.) che si somee cul cristal, soredut pe trasparenceal è il cîl cristalin, / un aer lizerin / ven de montagne (Pieri Çorut, Mi è lade strucje); la Cjargne, cu lis sôs risultivis di mont e i siei riuçs di aghe cristaline jenfri i crets (Riedo Pup, In Friûl cul passepuart)