consortîf con|sor|tîf [BF]
-
adi.
soredut di une strade, che e je privade e mantignude di un consorzi, di une associazion di plui proprietaris:
strade consortive scjafoiade des plantis di campagne (Toni Broili, I trucs furlans. Ombre di lunari par l'an 1851)
Sin. consortîl , consorziâl