colaçâr co|la|çâr [CO]
- s.m. cui che al vent colaçs, o in câs altris robis di mangjâ, soredut tes sagris: su la place de glesie caratei e bocâi sistemâts su breons uso bancjis; taulins cun colaçs, bagjigjis, narançs e carobulis; e colaçârs a lâ ator tra la int cu la ceste (Pieri Menis, I colaçs)