cjavalgjâ cja|val|gjâ [CO]
-
v.tr., v.intr.
fâsi puartâ di un cjaval, lâ ator montant un cjaval:
l'è amant di cjavalgjâ, / i àn cjatât un cjaval: / lu à viodût, i à plasût, / e fuars lu comprarà (Pieri Çorut, Il dolôr di un vedul);
al cjavalgjave par svagâsi e si contentave di sintî il çocâ, il sfladâ, il sgagnî de bestie, dacîs de Tor (Eugjeni Marcuç, Liende a Sant Zuan)
Sin. lâ a cjaval
- cui che al cjavalgje la supierbie al à in grope la ignorance
- cui che al cjavalgje la supierbie al à in grope la puaretât