cjapon1  /-òn/  cja|pon  [CO, TS]

  1. s.m. zoot. gjal spadât prime di rivâ ae maturitât e lassât cressi par che al ingrassi:  in facendis si viôt la parentât, / e cui cope il cjapon, cui la gjaline, / cui prepare lis jarbis pal stofât (Pieri Çorut, La sdrondenade in Autun); "Eh, se al savès! O ai comprât un pâr di cjapons che fasin la biele voie" (Francesco Coletti, Romeo Battistig, Arturo Bosetti, La massarie dal plevan)
    1. gastr. cjar di chel uciel:  persut cul melon, çarvielis di usignûi, freulis cul butîr, ûfs di tartarughe, cjapon, faraone, dindi, fasan, piçocje (Alan Brusini, Un dai pôcs)
Cul patrocini di
Universitât dal Friûl