cjamerâr
cja|me|râr
[CO, TS]
-
s.m.
stor.
cui che al viodeve dai conts e de aministrazion dai patrimonis di ents religjôs o civîi:
e son i umign de comune / vignûts in place ducj ator del tei, / che, come tai moments de disfurtune, / cul cjamerâr tal mieç tegnin consei (Enrico Fruch, Pre Tite);
[i comuns medievâi] a vevin i lôr conseis, a fasevin lis lôr leçs e i lôr statûts, a sielzevin i procuradôrs, i massârs, i cjamerârs e i funzionaris (Josef Marchet, Cuintristorie dal Friûl fin sot la Italie)
Var. cjamarâr