civiere  /-iè-/  ci|vie|re  [CO]

  1. s.f. plan di breis, in câs ancje in forme di casse, montât su dôs stangjis, di cjapâ in dôs personis, che al covente par puartâ materiâl:  une procession di int cun zeis, cun cariolis, cun civieris plenis di ledan (Luigi Gortani, Il tor di Mueç); modons e claps ju puartavin in doi cu la civiere (Alceo Muzzolini, Il muridôr)
    Sin. bareglot
Cul patrocini di
Universitât dal Friûl