circoncision
/-òn/
cir|con|ci|si|on
[CO, TS]
-
s.f.
antrop.
in ciertis culturis o religjons, mutilazion di part dai tiessûts esternis dai orghins gjenitâi, in gjenar tant che segnâl di apartignince a une comunitât o ancje tant che rituâl di iniziazion o di sumission di ciertis categoriis di personis:
lassâ che i lôr fîs, cence circoncision, si sporcjassin cun ogni sorte di sporcjetât (Antoni Beline (trad.), Biblie, Libri dai Macabeus, I - 1, 48)
-
religj., lit.
fieste cristiane che e memoree il fat che a vedin circoncidût Jesù Crist, une setemane dopo nassût:
fiestis di precet: dutis lis domeniis; Circoncision 1 di Zenâr; Epifanie 6 id.; Sant Josef 19 di Març […] (Redazion SFF, Il Strolic furlan pal 1924)