circoncidi /-cìdi/ cir|con|ci|di [CO, TS]
- v.tr. antrop. in ciertis culturis o religjons, taiâ vie part dai tiessûts esternis dai orghins gjenitâi, in gjenar tant che segnâl di apartignince a une comunitât o ancje tant che rituâl di iniziazion o di sumission di ciertis categoriis di personis: a faserin circoncidi cu la fuarce ducj i fruts che a cjatavin te tiere di Israêl cence circoncision (Antoni Beline (trad.), Biblie, Libri dai Macabeus, I - 2, 46)