cens
/-è-/
cens
[CO, TS]
-
s.m.
stor.
a Rome, te antichitât, regjistrazion dai citadins e dal lôr patrimoni, cun consecuencis fiscâls, militârs e politichis
-
s.m.
viôt censiment
:
seont i risultâts dal cens dal 1910 a jerin in maiorance i slovens (79%) (Renzo Balzan, Cemût che la Carintie e je restade austriache)
-
s.m.
burocr.
ufici che al ten resgjistrâts i bens imobii e lis proprietâts:
o voi al cens a tirâ jù un numar di mape (Giulio Andrea Pirona, Ercole Carletti, Giovanni Battista Corgnali, Il Nuovo Pirona)
Sin. catastic
, ufici dal catastic
-
s.m.
burocr.
tasse paiade sui bens imobii:
di un document dal 1571 a vignìn a savê che i cunsuvrins Comar a paiavin un cens par un teren a la Badia di Rosacis (Gianluca Comar, Discolçs, des Roiis a la Tor)