caravele1  /-vè-/  ca|ra|ve|le  [CO, TS]

  1. s.f. mar. velîr doprât tai secui XV-XVII par traspuart materiâl cun doi o trê arbui cun velis triangolârs, un sôl puint:  un viaç lungjon di pocjis caravelis al rivave suntune tiere scognossude di là dal mâr grant, slargjant il mont (Ulderico Bernardi, Fâ sù puints par vivi a Babêl)
Cul patrocini di
Universitât dal Friûl