caravele1  /-vè-/  ca|ra|ve|le  [CO, TS]

  1. s.f. mar. velîr doprât tai secui XV-XVII par traspuart materiâl cun doi o trê arbui cun velis triangolârs, un sôl puintun viaç lungjon di pocjis caravelis al rivave suntune tiere scognossude di là dal mâr grant, slargjant il mont (Ulderico Bernardi, Fâ sù puints par vivi a Babêl)