caravele1 /-vè-/ ca|ra|ve|le [CO, TS]
- s.f. mar. velîr doprât tai secui XV-XVII par traspuart materiâl cun doi o trê arbui cun velis triangolârs, un sôl puint: un viaç lungjon di pocjis caravelis al rivave suntune tiere scognossude di là dal mâr grant, slargjant il mont (Ulderico Bernardi, Fâ sù puints par vivi a Babêl)