cantinele /-nè-/ can|ti|ne|le [CO, TS]
- s.f. marang., edil. toc di len dret, lunc e avonde sutîl, pal solit di une once par dôs, doprât par tignî sù struturis, par armaduris, par cuvierts, par paradanis, par parepets e v.i.: puiûi disdenteâts cu lis cantinelis crevadis (M., Dalès); a provarin a tirâ lis brenis, a provarin se lis cantinelis [dal cjaruç] a tignivin, se il slaif al siarave (Novella Cantarutti, Il mus des Madalenis)
- s.f. art breute di len piturade, par decorâ la part alte di une parêt o il sufit, jenfri i trâfs: lis cantinelis dal prin Cinccent, di là di stemis di fameis o di citâts, a presentin par plui ritrats di profîl (Sandri Di Suald, 1511 2011 Giulietta & Romeo)