canapin /-ìn/ ca|na|pin [BF, TS]
- s.m. tess. viôt canepin : i renarûi, par cui che nol savès, e jerin chei biâts omps che batevin e petenavin canapin par prontâlu aes nestris nonis che, dopo vêlu filât e tiessût, ti tiravin fûr vistîts, bleons e tavuaiade (Costantino Smaniotto, Buine sere mestris)