calamitâ
ca|la|mi|tâ
[CO]
-
v.tr.
dâ a un materiâl o a un manufat la proprietât di atrai materiâi ferôs:
se la vuestre burele a fos calamitade e a i metessis sore une prese di limadure di fiar, par voltâle che la voltassis, la limadure a restarès salde al sît (Giuseppe Ferdinando del Torre, Il contadinel. Lunari par l'an 1858)
Sin. magnetizâ
-
v.tr.
atrai materiâi ferôs
-
v.tr.
(fig.)
atrai alc, in gjenerâl, materiâl o imateriâl, o ancje cdn.:
tant il mûr che la cjase a cjapavin un savôr di aparizion e di fantasime, che al calamitave i voi (Carlo Sgorlon, Il dolfin)