calamitâ  ca|la|mi|tâ  [CO]

  1. v.tr. dâ a un materiâl o a un manufat la proprietât di atrai materiâi ferôsse la vuestre burele a fos calamitade e a i metessis sore une prese di limadure di fiar, par voltâle che la voltassis, la limadure a restarès salde al sît (Giuseppe Ferdinando del Torre, Il contadinel. Lunari par l'an 1858)
    Sin. magnetizâ
  2. v.tr. atrai materiâi ferôs
  3. v.tr. (fig.) atrai alc, in gjenerâl, materiâl o imateriâl, o ancje cdn.tant il mûr che la cjase a cjapavin un savôr di aparizion e di fantasime, che al calamitave i voi (Carlo Sgorlon, Il dolfin)