busseç /-èç/ bu|sseç [BF]
-
s.m.
at di bussâsi, soredut plui voltis e par avonde timp:
in cjadalan e rivà [e nassè] la Lisute a fâ ripeti fiestis e busseçs fra i gnûfs parincj, e, dopo, ancje Scjefanin e Michelut (Maria Forte, Cjase di Dalban)
Sin. bussament