bulife /-ì-/ bu|li|fe [CO]
-
s.f.
(set.)
grum di cinise, e in câs di boris, che a scjaldin ancjemò:
una granda petona gressa gressa pi buina di chês petutas ca nu coeva sot la bulifa mê vava (Antonio Roja, cit. in Carlo Tolazzi, Lettere friulane di Antonio Roja);
altris stava dongjo las bulifas a contâ alc (Leonardo Morassi, La Assjenso)
Sin. buiade