buinegracie  /-à-/  bui|ne|gra|ci|e  [CO]

  1. s.f. viôt buine gracie
    Var. buinegrazie , buine grazie
  2. s.f. baston che al ten sù lis tendis di barcons e puartis
    1. element decoratîf dal stes tiessût des tendis o di altri materiâl, che al cuvierç il baston che al ten sù lis tendis e la part alte des tendis
Proverbis:
  • a tratâ cun buinegracie no si fale mai
  • puaretât no vuaste buinegracie
Cul patrocini di
Universitât dal Friûl