brustule  /brù-/  brus|tu|le  [CO, TS]

  1. s.f. zûcs zûc di frutats li che si dissegne un cercli par tiere, dividût in cuatri, ogni zuiadôr al bute une monede, partint de monede plui lontane, ticantle cul dêt, si cîr di fâle jentrâ intal cercli, cence che e ledi a tocjâ lis brusisvie pa biele stagjon, si zuiave di brusinâse, pui cognossude come “brustule” (Amelia Artico, Zûcs da mularie di un viaç)
    Sin. brusinâse