braçolâ
bra|ço|lâ
[CO]
-
v.tr.
tignî tal braç, niçulâ tal braç, soredut un frutin:
"Lisute la ai viodude nassi, la ai braçolade plui di sô mari, i vuei ben come se a fos mê" (Bruno Paolo Pellarini, L'anel striât)
-
tignî, strenzi tai braçs par afiet:
no vês sacrificade une ocasion di divertîsi, di fâsi braçolâ dai fantats (Josef Marchet, Lis predicjis dal muini)
-
v.tr.
(ancje ass.)
viodi dai fruts piçui di cdn. altri:
"[…] ce àno che a sunin in dopli?" "Po no saial? Si maride vuê in glesie ancje chê frutate che e je stade a braçolâ i sei fruts" (Pieri Somede dai Marcs, La ultime firme de mê podestarie)
-
v.tr.
cjapâ, strenzi, tignî, doprâ cui braçs o cu lis mans:
al braçolave la scjale (Popolâr - Luigi Gortani, Tradizioni popolari friulane)
-
(fig.)
ancje di alc inanimât, astrat o che in ogni câs nol à braçs o mans:
intant che tu olmis lis cjasis, lis stradis, il cîl dal mont lontan, ti braçole la maluserie (Raffaele Serafini, B123ST)
