bosime /bò-/ bo|si|me [BF, TS]
-
s.f.
tess.
misture tacadice che si dopre par tratâ i fîi de urdidure:
ogni tant, viodêt, mi implanti / un ragnut a contemplâ, / che fra i rams ties la sô tele, / cun chê grazie e chel inzen, / sence bosime ne spuele / ne telâr, la fâs tant ben (Gustavo Tavoschi, Il ragn);
se tiessevin cul urdît di seda dovevin pinelâlu cu la bosima ogni volta che e mandavin indevant il lavôr (Maria Paoluzzi, Telârs a Orsaria)
Var. blosime