bonace /-à-/ bo|na|ce [CO]
- s.f. cundizion meteorologjiche cence perturbazions e cence vint, in particolâr sul mâr: la incostance del timp, che da un moment al altri nus fâs soreli, frêt, vint, bonace (Giuseppe Ferdinando del Torre, La fie capriçose e il contrabandîr)
- s.f. lûc parât dal aiar: metisi in bonace (Giulio Andrea Pirona, Novo vocabolario friulano)