blancjit
/-ìt/
blan|cjit
[CO]
-
adi., s.m.
colôr plui o mancul blanc, scuasi blanc:
une fumatele blancjite e jevave de rie dai cops scaiâts, sporcjant l'aiar cun sbrendui di vêi torgui (Franca Mainardis, A ôr dal flum)
Sin. blancjiç
, blanchiç
Cfr. blanc
, blancjat