benvolê ben|vo|lê [CO]
- v.tr. tal inf. e in costruzions passivis, volê ben, calcolâ cun favôr: si jere fat benvolê dal vescul (Antoni Beline, La fabriche dai predis)
-
s.m.sing.
disposizion positive, considerazion positive:
cuistâsi il benvolê dal popul (Roberto Ongaro, Il pecjât di Mosè)
Sin. benevolence , benvolence
