belancin  /-ìn/  be|lan|cin  [CO]

  1. s.m. stangje trasversâl che e je sul devant de caroce, in bas, li che i tiradôrs a lein il cjavalil cjaval al deventave gnervôs se il belancin i petave tai sghirets (Maria Forte, La tiere di Lansing)
    Var. balancin , bilancin
  2. s.m. stangje trasversâl di len che e covente par zontâ un cjaval in bande di chel che al tire une caroce
    Cfr. prudêl
  3. s.m. cjaval zontât in bande di chel che al tire une caroce
    Sin. cjaval belancin
    Cfr. prudêl
  4. s.m. stangje che e fâs di separazion tra lis puestis di une stale