belancin
/-ìn/
be|lan|cin
[CO]
-
s.m.
stangje trasversâl che e je sul devant de caroce, in bas, li che i tiradôrs a lein il cjaval:
il cjaval al deventave gnervôs se il belancin i petave tai sghirets (Maria Forte, La tiere di Lansing)
Var. balancin
, bilancin
-
s.m.
stangje trasversâl di len che e covente par zontâ un cjaval in bande di chel che al tire une caroce
Cfr. prudêl
-
s.m.
cjaval zontât in bande di chel che al tire une caroce
Sin. cjaval belancin
Cfr. prudêl
-
s.m.
stangje che e fâs di separazion tra lis puestis di une stale