beçolâ be|ço|lâ [CO]
-
v.intr.
rivâ a dâ dongje bêçs, vuadagnâ:
mi varès menât cun se a Glemone a vendi la spongje. L'afâr de spongje al jere un altri mût di beçolâ de none e al merte di contâ cemût (Pieri Menis, Il cuader de none);
beçolâ cul vendi a so timp lis rosis a la zoventût, che usave a puartâlis sul cjapiel in dì di fieste (Giuseppe Ferdinando del Torre, Lis setembrinis)
Sin. fâ bêçs