bataice /-ì-/ ba|ta|i|ce [CO]
- s.f. bataie di pôcs soldâts o ancje barufe no di soldâts: il cjiscjelat a vevin tornât a metilu in sest, tant che, vie pal 1387, intant des bataicis cui Cararês, chei ca a vevin pensât ben di no azardâsi di cjapâlu (Nin dai Nadâi, Il cjiscjel di Voleson); al fo un moment di bataice, cualchi vuicade, un pâr di blestemis (Roberto Ongaro, Il muc)