batadorie
/-dò-/
ba|ta|do|ri|e
[CO, TS]
-
s.f.
agr.
ancje tal pl., piçul incuin che si impire par tiere, par bati il falcet, par indreçâ il fîl de lame cuant che si è a seâ:
rivât tal cjamp, al bateve il falcet su le batadorie e al cjantuçave (Elisabetta Brunello Zanitti, Il contadin);
al sielzè un biel puestut sul cei de strade e al començà a bati jù lis batadoriis fin che la cjavile sot de gale e jere dute sprofondade tal teren (Riedo Pup, I furlans e la creance);
al cjapà sù lis batadoriis e cul marcjel al dreçà il fîl dal falcet (Domeni Zannier, La crete che no vai)
Var. batadore
, batedorie