basot  /-òt/  ba|sot  [CO]

  1. adi. di ûf, metût a boli par pôc timp, di maniere che al reste une vore tenar:  al bêf un cafè sclet e un ûf basot (Pieri Çorut, Il Strolic furlan par l'an 1828); tal bon vueli, el sparc si tocje / misturât al ûf basot (Pieri Mation, El sparc)
  2. adi. (fig.) intune cundizion che si pues calcolâ in cualchi maniere a mieç o no sigure
    1. dal timp meteorologjic, inciert, ni brut ni biel e che no si sa ce che al fasarà:  doman varìn burlaç / martars un grant scravuaç / miarcus un timp basot / joibe, in fin a gnot, / un aiar frêt e sut / vinars un pôc di dut (Pieri Çorut, II, 399)
    2. in etât tra il madûr e il vecjo:  Nine dal Sec, femine aromai basote e incuintrà pre Berto (Maria Forte, Cjapadis sù a Buie)
    3. ni siôr ni puar:  il fasûl mieç vistût promet un spôs / di mezane vigogne, un spôs bazot (Giuseppe Dondo, Le gnot di Sant Zuan Batiste)
    4. in cundizions di salût inciertis, ni tant malât ni san:  o mi sint ancjimò basot (Giulio Andrea Pirona, Ercole Carletti, Giovanni Battista Corgnali, Il Nuovo Pirona)
      Cfr. clopadiç
Proverbis:
  • l'ûf al vûl nec durum nec tenerum sed basotum
Cul patrocini di
Universitât dal Friûl