aradure /-ù-/ a|ra|du|re [CO, TS]
- s.f. agr. azion, ativitât, risultât e mût di arâ, di lavorâ la tiere cu la vuarzine fasint agârs e cumieris: una tiare ben preparade e sminuçade cun diviarsis araduris profondis (Giuseppe Ferdinando del Torre, Il contadinel. Lunari par l'an 1857); cuant che al rivava il mumint da li araduris a partivin a la matina bunoris e a tornavin ben stracs pal scûr (Elvio Loretti, Svualdin Cristoful)
- s.f. agr. cuantitât di tiere che si pues arâ intune zornade
- s.f. agr. compens che si da a cui che al are i cjamps di chei altris