arçon  /-òn/  ar|çon  [CO]

  1. s.m. ognidun dai doi tocs de siele fats a arc, un denant e un daûr di dulà che si sentisiscontrarin un a cjaval con un pâr de bisacis, una per banda del arçon, plenis di libraçs (Zuan Batiste Donât, Testamint di barba Pisul Stentadiça, con la sentenzia del stalent sêr Prudentul Striçaleçs da Coder)
  2. s.m. toc de scune che al forme un arc, parsore di dulà che al sta il frutin