albe  al|be  [AF]

  1. s.f. prin lusôr de buinore:  a è una tenera alba / una strica di lusôr (Giorgio Ferigo, Notgrops); al jere il clâr de nêf tal aiar, ancje se no jere lune, come une albe lontane (Dino Virgili, La aghe da pît la cleve)
    Sin. aurore , cricâ de albe
    1. moment di passaç jenfri gnot e dì, caraterizât de prime lûs:  a cricave la albe che i doi pelegrins jerin za in pîts (Luigi Gortani, La ospitalitât); une dì il cjaradôr si cjape sù e al va in Cjargne prin da la albe a cjoli boris (Popolâr - Andreina Nicoloso Ciceri, L'avôt di Sante Brigjide - Racconti popolari friulani I)
      Sin. cricâ de albe
  2. s.f. (scherç., antifr.) ore de matine aromai tarde:  o speri che su la albe des undis nol sei plui nissun pignarûl di impiâ (Josef Marchet, Lis predicjis dal muini)
  3. s.f. (fig.) prime manifestazion di un fenomen:  circui culturâi che a nassevin propite ta chei timps ae albedal Romanticisim (Alessio Screm, Nikolaus Craigher, om di afârs e di poesie)
Polirematichis e espressions idiomatichis Proverbis:
  • da la albe si da il bundì
  • di nissune albe no mi curi baste che chê di sant Pauli no si scuri
Cul patrocini di
Universitât dal Friûl