alaç  /-àç/  a|laç  [CO, TS]

  1. s.m. bot.com. arbul o arbossit de famee des Pinaciis, tipic des zonis di mont, lat. sient. Pinus mugoil timp siarât de Cjargne / si inclapìs tal masegn di chê cjase / e intor odôr di alaç / e ritais di soreli (Agnul di Spere, Il timp siarât de Cjargne)
    Sin. barancli di mont , mughe , russe
    1. vueli, essence o profum gjavât di chê plantesgnape di alaç fate in cjase (Natascia Gargano, Il Friûl a Milan)