çopedon /-òn/ ço|pe|don [CO]
- s.m. bote, trussade cjapade tai pîts, che e pues ancje fâ pierdi l'ecuilibri: chê puere frute, discolce, cjape çopedons; chei siei piduts tenarins son ducj sporcs di sanganiç e pluvin misturât (Dolfo Zorzut, El miluç di aur); [i fruts] a cressevin zuiant, si corevin daûr cun çopedons tai pîts. Si sgrifignavin, a vaìvin e po a tornavin a bussâsi (Maria Forte, Cjase di Dalban)