çavatâ ça|va|tâ [CO]
- v.intr. cjaminâ strissinant lis çavatis o fasint fâ sunsûr aes çavatis o ce che si à tai pîts ancje se no son çavatis: il frari […] çavatant cui sandui su lis pieris dal paviment e fasint sunâ la corone su la tonie largje, al sparì di une puarte (Pieri Menis, Ta la ombre dal santuari); none Catin e rivave çavatant sul pat de puarte (Dino Virgili, La aghe da pît la cleve)